Yokohama x-mas en afscheidsfeestje! :-(

Zondag 11/12/2016

Tegen 14 uur kwamen we, je kan het al raden : Kevin en ik, aan in Yokohama. Yokohama is een havenstad vlak naast Tokyo. +- een half uur rijden met de trein. Ik had op voorhand opgezocht en ik wist dat er een, op Duitsland geinspireerde kerstmarkt was op een unieke locatie. Het binnenplein van ‘The red brick warehouse’ wat een architecturaal kunstwerk is.

De kerstmarkt zelf was zeer klein. Er was een ijsbaan en een stuk of 15 kraampjes. We moesten toegeven dat ze hun opzoekwerk gedaan hadden en dat het opvallend veel weg had van een Duitse kerstmarkt. Helaas hebben we niets kunnen kopen aangezien de rijen zo lang waren dat we moe werden van nog maar te denken erin te gaan staan. We gingen dus het Warehouse binnen, als we er dan toch zijn, en wat we daar aantroffen tart elke verbeelding.

Ik kom woorden te kort om het te beschrijven. Het dichtsbijzijnde dat in de buurt komt is een rommelmarkt. Allemaal kleine kraampjes naast elkaar die bijna in elkaar overlopen. Het verschil met een rommelmarkt is dat ze kwaliteitsproducten en leuke hebbedingetjes verkochten. Van kristallen en mineraalstenen tot kussens dat op een houtblok lijken. Je kan het zo gek niet bedenken of ze hadden het. De industrieele structuur van het gebouw, he was inmers oorspronkelijk een opslagplaats voor goederen in de haven in combinatie met de standjes zorgde voor een vreemde maar gezellige en warme sfeer. Zeker aangezien de winkeltjes, zoals overal, versierd waren voor kerstmis en kerstspulletjes verkochten. Ik moet zeggen dat ik hiervan meer genoten heb dan van de kerstmarkt buiten. Helaas konden we geen foto’s maken maar het is zeker een aanrader om te bezoeken.

De tijd vloog voorbij en we besloten om te vertrekken naar Yokohama station waar we hadden afgesproken met onze japanse vrienden en vriendinnen. Oorspronkelijk was het plan om te gaan eten en indien we nog tijd hadden een pint te pakken maar dat is veranderd naar Karaoke… Yeah, let the beast go…

Te voet op weg naar het station kwamen we voorbij een soort van pretpark, moet ik volgende keer eens heen gaan, en iets dat leek op een andere kerstmarkt. Hadden we nog tijd om te gaan kijken ? Ja ? Go with the flow. Voor we het wisten waren we in een soort van speelstraat terecht gekomen. Allemaal kleine huisjes met arcade in of een griezelhuis. We hebben air hockey gespeeld en een Mario Kart race gedaan waarbij Kevin me op de finishlijn!! voorbij gestoken heeft. de tijd was ettelijke hondersten verschil maar verloren is verloren.

We waren juist op tijd op de afgesproken locatie. Ondanks dat de meeste conversaties in het Japans waren, en het soms wat stroef verliep, zat de sfeer er al direct in. Kosten nog moeite werden gespaard dus hurden we een box voor 3 uur af met een all you can drink formule. Ook werd er regelmatig eten besteld, dat zeer lekker was, en natuurlijk luidkeels meezingen (lees brullen) met de liedjes. Deze gingen van Edelweiss (sound of music) tot J-pop, van PPAP (de I have a pen, I have an appel kerel) tot Anime muziek. Alle genres hebben we gehad. De klassiekers zoals Bohemian Rhapsody en Imagine zijn we natuurlijk ook niet vergeten. Hoe verder de avond vorderde, hoe meer bier en cocktails er kwamen en uiteindelijk waren de 3 uur voorbij terwijl het leek alsof we maar een half uur bezig waren.

Dit was een van de beste afscheidsfeestjes dat ik ooit gehad heb en op de trein terug naar huis begon het tot me door te dringen dat ik, volgende week deze tijd, terug in België ben… Ik wil hier niet weg… maar ik ben oud genoeg om te beseffen dat aan alle mooie liedjes ook een eind komt. Het enige wat me nu te doen staat is zien dat ik slaag voor mijn studies Japanologie, een beurs krijg en dan kan ik voor een jaar terug gaan naar Japan. Deze reis laat me keer op keer beseffen dat ik moet en zal slagen voor mijn studies. Mijn droom om te emigreren naar Japan is nog nooit zo sterk geweest. I am ready for the next step on my way to realize the Japanese Dream…

 

wp-1481515047305.jpgwp-1481515030816.jpgwp-1481514915851.jpgwp-1481514937746.jpgwp-1481514957732.jpgwp-1481514973350.jpgwp-1481514991787.jpgwp-1481515014912.jpgwp-1481514898374.jpgwp-1481514881293.jpgwp-1481514867409.jpgwp-1481514845610.jpgwp-1481514827817.jpgwp-1481514817605.jpgwp-1481514806070.jpgwp-1481514793136.jpgwp-1481514782514.jpgwp-1481514769394.jpgwp-1481514687703.jpgwp-1481514679430.jpgwp-1481514667217.jpgwp-1481514656074.jpgwp-1481514647725.jpg

Odaiba

Zaterdag 10/12/2016

We hadden om 15 uur afgesproken, Kevin en ik, om naar the emperial palace te gaan. Van Shibuya was dit maar een klein half uur reizen. Zodoende kwamen we om half 4 aan om te concluderen dat de tuinen en het paleis gesloten waren wegens een of andere loopwedstrijd. Dit was echt een domper op de sfeer. Wat nu gedaan ?

Odaiba was het antwoord. Odaiba staat ondermeer bekend voor zijn levensgrote en waarheidsgetrouwe Gundam model. (Gundam is een soort robot gebruikt om te vechten uit de gelijknamige animefranchise gundam) Odaiba ligt vlakbij de haven, de zee/oceaan hebben we niet gezien maar ik was zeer verrast over het uitzicht en over Odaiba zelf.

45 minuten na aankomst en 2 afgewimpelde bedelaars later vonden we de Gundam en die was op zijn minst impressionant te noemen. Er ging een koude rilling door me heen toen ik doorhad dat ze aan het proberen zijn om zo’n robots in te zetten voor oorlogen. Als dit plan ooit gerealiseerd word dan is de wereld helemaal omzeep. We kunnen alleen maar hopen dat het nooit zover komt.

Toen we genoeg foto’s hadden zijn we naar een andere atractie gegaan waar Odaiba voor bekend staat. The Sega Joypolis. Sega is bekend van onder andere de Sonic games maar heeft dus ook een eigen indoor “pretpark”. De “coole” atracties zoals rollercoaster en virtual reality schieten op monsters,spinnen(raad ik echt niet aan voor mensen die bang zijn van kleine spinnetjes) en zombies. Ook de rustige arcade atracties en een 3D Sonic filmvoorstelling waren aanwezig. Kortom een leuke (en dure) plek om je tijd te verdrijven.

Weer buiten aangekomen was er … Vuurwerk. Leuk weetje is dat de japanse naam Hanabi is wat letterlijk betekend bloemvuur maar dat ik liever, omdat het mooier is, vertaal naar vuurbloem. Hier hadden we totaal niet op gerekend en het was mooi meegenomen.

Om de dag af te sluiten zijn we in Shibuya sushi gaan eten bij Genki Sushi. Een soort van fastfood keten waar ze dus alleen maar sushi verkopen. De smaak zat goed, heel goed zelfs, maar voor het uitzicht moet je het niet doen. De vis was snel gesneden, dat was duidelijk te zien maar zoals ik al zei, de smaak was goed en ik heb ervan genoten.

Ik was terug na middernacht thuis…

aaaargh… Need for Sleep!(maar het is mijn eigen fout)

05/12/2016-09/12/2016

Deze week is er geen dag geweest dat ik voor 12 uur ‘s nachts thuis was. Aangezien we nog maar twee weken te gaan hebben moeten we het maximum halen uit die weken he…

Met andere woorden, we hebben zeer veel gedaan maar ik selecteer hier een paar “hoogtepunten”.

De internationale spelletjesavond

Dinsdag kwam Kevin naar me toe en vroeg of ik geen zin had om mee te gaan naar een internationale meeting ergens in Tokyo na school. Ik moest me wel aanmelden op een app die de naam Meetup had om me in te schrijven. Dit leek me wel fijn dus zo gezegd, zo gedaan.

De meeting was in een Irish Pub en lokte toch zeker een 30 man van zeer uiteenlopende origine. Eigenlijk vond je er, bij wijze van spreken, alles behalve de Japanners wat best jammer was. Kaarten en Uno lagen gereed op de tafels en we werden in groepen verdeeld voor iets wat de organisator “speed friendship” noemde. Net zoals bij speeddating moest er dus om de zoveel tijd van tafel verwisseld worden zodat je met andere mensen contacten kon leggen. Ik heb veel mensen leren kennen, de een al wat interessanter dan de andere, en een fijne avond beleefd. Toen deze officieel beeindigd was zijn we nog wat blijven plakken in de pub met andere mensen tot we onze laatste trein namen. Om 00:45 stapte ik de woning binnen. Iedereen sliep al maar ik was nog te actief dus wat anime gekeken, getrained en gelezen. Plots was het 06:00 en moest ik me gereedmaken voor school. Een nachtje door kunnen we wel aan.

De meeting met de Belgen

Marie en Vincent zijn twee belgen die ik al een paar keer ontmoet heb op Go-toernooien in Belgie. Sympathieke mensen en bij toeval waren ze ook in Tokyo om Belgie te vertegenwoordigen op een internationaal toernooi van amateur pair-go. Voor de geintresseerden  een wikipedia citaat:

Pair Go

Pair Go is a gender specific form of Rengo, calling for teams composed of one male and one female member. It was popularised by the Japan Pair Go Association as a means of increasing female participation in the game. They hoped that this increase in itself would add a new appeal to the game. The Ricoh Cup, the annual professional Pair Go world championship debuted in 1994. The International Pair Go Association sponsors an annual amateur world championship in Tokyo in November, which has been running uninterrupted since 1989. 

Samen zijn we naar de Meji-Shrine geweest. Deze Shintoistische shrine is gelegen in een enorm park waar je echt tot rust kan komen in het midden van Tokyo. Mooie natuur, alleen maar dierengeluiden en je waant je even in een andere wereld. Een wereld ver weg van alle technologie en vervuiling, van drukte en de “beschaving”. De tempel zelf was ook zeer mooi en we hebben, voor de zoveelste keer, geld gegeven aan Kami-sama. In de hoop een beetje meer geluk te hebben zodat ik sneller kan terugkomen naar het wonderbaarlijke Japan.

Van het rustige park naar het zeer drukke Shinjuku. In Shinjuku is er namelijk een 24/7 Go-club die internationaal bekend staat (naar eigen zeggen aangezien ik er nog nooit van gehoord had) Met de zwakke japanse rating in het achterhoofd besloot ik me deze keer in te schrijven als 10k ipv 16k. Niet dat het veel verschil uitmaakte aangezien dit allemaal Dan-spelers waren maar het is de gedachte da teld. We hebben daar partijen gespeeld van 16u tot +-23u30 tot ik me realiseerde dat ik niet wist hoe laat ik mijn laatste trein had :O

Zoals altijd komt ongeluk nooit alleen dus tot overmaat van ramp was ook de batterij van mijn inernet bakje op. Geen manier om mijn trein op te zoeken, geen manier om de famillie te contacteren… Lekker spannend.

In 1000 haasten lopen we naar het station om te zien dat we een laatste trein hebben. Beter zelfs, een directe trein naar Fuchu ! Dus overgelukkig zette ik me neer, de trein was voor een keer quasi leeg, en na een klein uur was ik in Fuchu. Om +-2 uur ‘s nachts, na een patij op KGS, kroop ik mijn bed in. Ik kon slapen want donderdag had ik pas les om 12u20. Om 8 uur was ik klaarwakker en tot de realisatie gekomen dat ik nog huiswerk moest maken en 20 kanji moest kennen. (lezen,schrijven en in woorden/zinnen gebruiken)

De internationale Party

Kevin had weer een zeer intressante internationale meeting gevonden. Deze keer met Japanners verzekerde hij me. Het was terug na school en in Roppongi te doen. Roppongi is het gedeeldte van Tokyo dat bekend staat om zijn vele uitgaansgelegenheden en een van de weinige plaatsen in Tokyo waar de bars en clubs openblijven tot de eerste trein terug rijd. Gaikokujin ofwel buitenlanders was het feestje gratis, net zoals dat was voor Japanse vrouwen. Alleen de Japanse mannen moesten 1500 yen betalen. Het was dus geen wonder dat de Japanse mannen nergens te bespeuren waren maar des te meer vrouwen waren aanwezig. Het was een kleinschalig feestje met een 15 tal personen. Een mooie Japanse vrouw herkende Kevin van een andere meeting. We sloegen aan de praat en er was wel een klik. Zij werkte voor de Japanse overheid en we hadden het over de imigratiepolitiek in Japan, waarbij ze me waarschuwde dat wilde ik ook maar een klein beetje kans maken om echt geaccepteerd te worden door de Japanse bevolking ik moest trouwen met een Japanse en zelfs dan zou ik voor de meesten nog alijd een buitenlander blijven. Deze informatie had ik al 10-tallen keren gehoord en gelezen maar als het van een japanse zelf komt dan heefd dat toch nog altijd iets meer credibiliteit dan een vreemde site. Maar het gesprek schakelde over op allerlei onderwerpen, de treinstakingen in Belgie, de wielerkoers in belgie, mount fuji en hiking in het algemeen waarbij ze me de site heeft gegeven om een Japanse berggids en reddingswerker te worden. Ze zoeken er heel veel blijkbaar en Nationaliteit maak niets uit. Buitenlanders zijn zelfs graag gezien daar aangezien deze vreemde talen spreken en zo makkelijker kunnen communiceren met de personen. Aangezien ik blijkbaar als een geobsedeerd persoon aan het spreken was over de bergen en mijn plannen voor de Japanse bergen leek haar dat een zeer goede carriere moest ik emigreren naar Japan.

Om 22u was het meeste volk al weg dus besloten we om ook maar eens door te gaan. We wandelde de vrouw, die de naam Akari heefd, terug naar het station en toen we tijdelijk met zen tweën waren vroeg ze mijn Line. Op het moment dat ik de QR-code op mijn GSM liet verschijnen kwam Kevin terug.

“He, jullie zijn Line aan het uitwisselen ? wacht dan geef ik de mijne ook ineens”

Dus had Akari in een klap de Line van twee mannen. Later op de avond stuurde ze me een bericht dat ze een heel fijne avond gehad heefd en dat ik har moest laten weten als ik naar een andere internationale meeting ging, dan kwam ze ook. Zodanig heb ik een nieuwe contactpersoon in Japan. Relaties hebben is belangrijk in het leven.

Terug in Shibuya aangekomen gingen we “snel” iets eten in de Mc do. Het duurde weer langer dan gedacht en terug waren we juist op tijd voor, hoe kan je het raden, de laatste trein.

Karaoke

Eindelijk ben ik naar de Karaoke gegaan. Op de vrijdag van de voorlaatste week heb ik een van de belangrijkste en bekendste dingen gedaan in de uitgaanscultuur van Japan. En het was hilarisch. Met drie andere vrienden, normaal gingen er ook nog vriendinnen mee maar die hadden zoveel gedronken op het afscheidsfeesje van hun vriendin dat ze niet meer konden rechtstaan, hebben we ons 2 uur lang ziek gelachen en hees gezongen.

Het belangrijkste verschil tussen de Japanse karaoke en de niet-japanse is dat in Japan je niet voor een hele zaal zingt. In plaats daarvan huur je een “box” af voor, in ons geval 2 uur, en zit je met je vrienden rustig in een privé lokaaltje onozel te doen. Wat ervoor zorgd dat je geen “podiumvrees” hebt en dat iedereen kan/wil zingen. Ook de all you can drink formule voor 400yen/pp was een goede deal en na een paar glazen was de stem al veel vlotter geworden. Toen onze tijd op was stond er een heel publiek voor ons raam want blijkbaar waren we te horen tot op de gang. Maar dit kon ons niet deren. We waren opweg naar de kassa toen er een deur van een andere cabine openging. We werden door Japanners binnen getrokken, kregen een microfoon in de hand, en moesten meezingen met een of ander japans liedje. Voor we goed en wel besefte wat er gebeurd was was Igor al mee aan het doen met de mensen en zoals mijn strategie al was van sinds ik aangekomen was in Japan, Go with the flow en de pret was toen pas echt begonnen. Op hun kosten eten en drinken, zingen en praten, foto’s trekken (veel later beseften we pas dat niemand van onze groep foto’s had) en vooral goed gelachen. Snel de rekening betalen en naar goede gewoonte de werkweek afsluiten met de laatste trein. Voor dit weekend hebben we ook grootse plannen. zaterdag gaan we met een groepje het Japanse keizerlijke paleis onveilig maken en zondag gaan Kevin en ik naar Yokohama waar we hebben afgesproken met een vriendengroepje jappeners en Miyu, dezelfde groep als de shabu shabu party en de X-mass party van vorige week zaterdag. Mijn laatste weekend in Japan zal er dus boenk op zitten.

 

Tokyo Comic Con

 

Zaterdag 03/12/2016

Zoals de titel al laat vermoeden gaat het dit keer over de Tokyo Comic Con. Oorspronkelijk was het niet het plan dat ik naar een conventie zou gaan, ik wist zelfs niet dat er één was, maar zoals altijd liet ik de gebeurtenissen op me afkomen.

06:00 en de wekker gaat af. Dit op een zaterdag waarop ik normaal gezien uitslaap. Een ochtendhumeur was dus aanwezig. Maar dat verdween al snel toen we vertrokken naar de con. De reis zelf was 2 uur met de trein, te denken dat de con ook in Tokyo ligt laat je toch twee keer nadenken over de grootte van Tokyo, en was al een avontuur op zich. De trein was, zoals altijd, vol met mensen en Jhonny zijn GSM gaat af… Er is een regel dat je niet belt op de trein om de anderen niet te storen maar er waren nog andere mensen die luider praate. Voor zo min mogelijk overlast stak hij zijn oortjes in en fluisterde hij. Het gros van de mensen stapte af  en er kwam een, duidelijk niet Japanse, vrouw op ons af.

“In Japan bellen ze niet op de trein” riep ze luid genoeg voor heel de trein in het engels. En daarna begon ze ons veel luider dan Jhonny toen hij met zijn moeder sprak, de les te lezen. Een Japanse oude man kwam op ons af. Damn… nog meer problemen en nog een preek maar de man richte zich tot de vrouw en zei simpelweg.

“In japan bemoeien ze zich niet met andermans zaken. Die jongens hebben niets verkeerd gedaan dus laat ze met rust. Jij veroorzaakt meer last dan die jongen.” Waarna hij zich omdraaide en rustig op zijn plaats ging zitten alsof er niets gebeurd was. Aangezien dit alles gebeurde in het engels waren wij,Jhonny en ik, redelijk verbaasd en keek de vrouw alsof ze een slag in haar gezicht gekregen had van een wereldkampioen boksen. Zonder een woord ging ze terug naar haar zoontje, dat duidelijk gegeneerd was door het gedrag van zijn moeder.

De reis verliep verder zonder problemen. Eenmaal aangekomen op de Con, die vlak naast het station lag vielen mij een paar dingen op. Er waren veel minder cosplayers dan op een Belgische conventie maar de kwaliteit van de costumes lag duidelijk veel hoger dan de gemiddelde Belgische Cosplay. Het tweede dat me opviel was dat de ruimte van de conventie heel klein was. Een derde of zelfs een kwart van Facts maar er waren veel meer activiteiten.

De leukste dat ik gedaan heb is met een airsoftpistool op een metalen afbeelding van een zombie schieten terwijl je naar een scherm met zombiefilm keek. Moeilijker dan je denkt aangezien de plaat moet omvallen wil je de zombie die je op dat moment aanvalt doden. Maar het is me gelukt om, met Jhonny, een gedeelde eerste plaats te halen. Die we  helaas na twee uur al weer kwijt waren. Ons resultaat was 4 zombies met 15 projectielen. Het gemiddelde was 2.

Ook 3D gamen was leuk maar moeilijker dan gedacht. Je moest met zwaard en schild zo veel mogelijk “monsters” doden in 5 minuten tijd. En ik geef toe dat ik daarin niet goed was.

De Cosplayshow was mooi maar heel kort. Ongeveer 20 minuten.

Na 4 uur hadden we alles wel gezien, sommige dingen zelfs twee keer en gingen naar huis.

In totaal waren we dus even lang op de con dan de totale reistijd.

Het was leuk, een nieuwe ervaring maar veel kleiner dan ik verwachte en dus een lichte teleurstelling. We hadden een fijne dag en dan moest de avondactiviteit voor mij nog beginnen. Een extreem vroeg kerstfeestje met dezelfde internationale club als de Shabu Shabu party van een paar weken geleden. Miyu had me persoonlijk overtuigd om te komen en wie ben ik om een uitnodiging van een mooie vrouw af te slaan ?

Een toeristische 4de week

28/11/2016-02/12/2016

Er is weer veel gebeurd deze week. Een deel heb je al kunnen lezen in mijn vorig blogbericht over de thema café’s. Ik wil hierbij vermelden dat de gemiddelde studentendoop, of toch degene die ik heb meegemaakt, 1000 keer erger is dan wat ze in dat café doen. Om maar een voorbeeld te geven : een rij van 10 mensen, waarvan sommigen al hebben overgegeven van een overdosis rauwe ongepelde teentjes look in combinatie met kattenvoer, die een rauw ei van mond op mond moeten doorgeven en de laatste moet het inslikken.(been there, done that. gelukkig was ik de eerste en niet de laatste persoon) Persoonlijk vind ik dit veel walgelijker dan perfect gekookt en gemaakte dranken die op andere zaken lijken op te eten/drinken. Ook de tampon in bier of chocolademelk doppen en deze dan uitzuigen is, bij veel studentendopen, een klassieker.

Maar genoeg over de vorige post. Wat is er deze week nog allemaal gebeurd ?

Tokyo Tower

Ja, je leest het goed. Ik heb eindelijk eens iets echt toeristisch gedaan. Tokyo Tower is met zijn 332.9 meter het tweede hoogste gebouw van Japan. De gemiddelde inwoner van Tokyo, en naar ik vermoed ook heel Japan, is er dan ook bijzonder trots op. Volgens de famillie een “must do” als je in Tokyo bent. Iedere keer als ik een bijzondere maar niet toeristische plek wou bezoeken zeiden ze dat ik eerst naar de TT moest gaan omdat die o zo mooi is… en ze hadden gelijk. De toren heeft veel weg van de eifeltoren, niet verwonderlijk als je weet dat het op de eifeltoren gebaseerd is, en heeft dan ook dezelfde machtige uitstraling. De binnenkant is zeer mooi afgewerkt en staat vol met restaurantjes en toeristenwinkeltjes.(hey, what did you expect) Er was ook een One Piece (manga/anime reeks) Tokyo Tower expositie maar die was al gesloten op het uur dat we aankwamen.

Van het uitzicht, dat zeer impressionant is, heb ik helaas geen foto’s omdat deze niet representatief waren voor de echte schoonheid van het uitzicht. Wat me het meest verbaasde was dat er ook een shrine stond in de toren. Ach ja, de Kami-sama’s zitten overal.

Harajuku

Ik heb al gemerkt dat je Tokyo niet als 1 sad moet beschouwen. Het beste dat je kan denken is dat het allemaal verschillende steden met verschillende eigenschappen zijn die aan elkaar plakken. Zoals Akihabara een paradijs is voor Anime/Manga/Maid liefhebbers is Harajuku het beloofde land voor toeristen die eens willen gaan shoppen. Vol met kleine winkeltjes die de meest uiteenlopende dingen verkopen om dan over te gaan in de “chiquere coté” waar er gigantische winkels van Dior en andere dure merken waren. Allen hadden één ding gemeen. Het zijn winkels. Door het oneindig aantal toeristen moeten ze zich niet eens druk maken over dure reclame campagnes. Het is uitgerekend op deze plek dat ik me helemaal uit de toon voelde, ik voelde me slecht in dit stuk van de stad. Maar de famillie had me naar hier gestuurd om een Yukata te kopen( een Yukata is een soort van Kimono) aangezien het goedkoop was. Zoals Hisako me had aangeraden ging ik eerst naar het toeristisch informatie centrum om te vragen waar de authentieke yukata winkels waren. Ze stuurde me naar twee extreem toeristische winkels waarbij één van de winkels zijn naam al genoeg zei, The Asian Bazaar. En brol was het. Om nog maar van de prijs te zwijgen. Ik sprak terug mensen aan in een combinatie van Japans-Engels, aangezien zij me zo antwoorden, en kwam te weten dat er een goedkoop tweedehands kimono winkeltje was. Met een duidelijke wegbeschrijving draaide ik me om en wou vertrekken maar de man gaf me nog een goede raad. Tegen Japanners zijn ze vriendelijk/eerlijk maar van gaikokujin (een beleefdere term voor buitenlander dan het afgeleide Gaijin) durven ze wel eens profiteren. Ik zou mezelf niet zijn moest ik dit niet uitproberen.

Het winkeltje zelf was gezellig maar de prijs was helemaal in kanji geschreven, een vreemde zaak aangezien ik tot nu toe alleen nog maar de prijzen in “onze” getallen zag staan. De geschreven prijs was 1980 yen voor de yukata en nog eens 1000 voor de afsluitende band/lint. (dat wel nieuw was) Een totaal van 2980 yen ofwel een kleine 30 euro. Spotgoedkoop aangezien je normaal rond of zelfs meer dan 100 euro betaald. Ik heb er zelfs gezien van 500 a 600 euro. Ik koos mijn favoriete eruit en ging naar de kassa.

Kassierster : Dat is dan een totaal van 4000 yen.

Nu is het zo dat ik niet zeker wist of de tax al inbegrepen was in de geschreven prijs maar 1020 yen taks is wel erg veel. De waarschuwing van de man en de reden dat de prijzen in kanji geschreven waren deden een belletje rinkelen. Ik begon een praatje in het japans met de vrouw die nietsvermoedend een complimentje gaf op mijn al veel verbeterd maar nog steeds slecht japans. Ik liet het onderwerp subtiel overgaan naar kanji en dat ik er toch al een paar wist en kon lezen. Ik wees op het bordje met de prijs van de yukatas en las de juiste prijs. (Nota: ik had nog niet betaald) De vrouw had het door en plots was mijn bestelling 1020 yen goedkoper. Ze wou er zelfs nog 500 yen extra afdoen aangezien mijn japans zo goed was en dat die inspanning beloond moest worden maar dat heb ik afgeslagen. Zoals ik al zei was de originele prijs al spotgoedkoop dus zag ik de noodzaak niet van een extra korting. Ik verliet de zaak en besloot om Harajuku de rug toe te keren. Niets voor mij. Een stad op zich dat leeft van de toeristen om deze al dan niet af te zetten is niets voor mij.

De internationale meeting met Keio University

Ik kom juist terug van een meeting met Japanse universiteitsstudenten en studentes. Het was een zeer leuke en boeiende avond en tot mijn verbazing hadden bijna alle studenten een redelijke tot grondige kennis van de engelse taal. Na mijn ervaring met andere universiteitsstudenten, denk even aan de Shabu Shabu Party, die amper engels konden is dit een echte verassing. Eerst werden we op elkaar losgelaten en was het dus een vrij babbelen met de verschillende studenten. Na een klein uurtje werden we in groepen verdeeld en kregen we een opdracht. “Maak een plan over wat je zou doen moest je iemand in één dag tokyo rondleiden.” Aangezien onze groep aan de praat was hadden we de opdracht verkeerd gehoord en hadden we Yokohama verstaan in plaats van Tokyo. Heel onze planning speelde zich in Yokohama af. Gelukkig mocht ik de opening doen van onze presentatie en gaf ik er zo’n draai aan dat het leek alsof het met opzet gedaan was. De stemming begon en we vreesden voor het ergste tot… We wonnen ! De andere aanwezigen vonden ons Yokohama idee zeer goed en onze presentatie was leuk om te horen. Eind goed al goed ? Ik heb in ieder geval veel nieuwe conacten gelegd en veel skypenummers uitgewisseld. Met deze woorden sluit ik mijn bericht af en ga slapen want morgen moet ik om 8 uur al vertrekken richting…

Thema cafe’s in Japan (en wat voor 1)

 

Donderdag 01/12/2016

Na een lange en vermoeiende dag vertrekken we richting een thema café. Dit is, zoals de naam al laat vermoeden, een café ingericht naar een bepaald thema. Deze zaken zijn zeer populair in Japan aangezien ze je een ervaring geven die je nergens anders vind. Een paar voorbeelden hiervan zijn de kattencafé’s, uilencafé’s, de zeer bekende maidcafé en de mangakissa. Nu zijn bezoeken aan zulke zaken iets wat ef wekelijks aanbied maar aangezien het, naar mijn mening, veel geld is om een uur tussen de uilen of katten te eten was ik nie zo geintresseerd. Ik heb me maar laten overhalen op één voorwaarde.

“ALLES BEHALVE DIEREN EN MAID”

In de hoop dat ik hiermee alles had uitgesloten buiten de manga kissa. I was never so wrong in my life.

De naam van het café is “Alcatraz” en uit de naam kan je al afleiden wat het thema is ? Jawel… De horror gevangenis. Met alles erop en eraan.

De inkomsthal was, zoals je ziet al heel belovend. We werden opgewacht door een beer van een man die verkleed ging in een extreem met (echt?) bloed besmeerd operatie kledij.

De man bracht ons naar onze cel waar we de rest van de avond mochten slijten.

Niet veel later kregen we bezoek van de “meesteres” van de gevangenis die we “queen” moesten noemen. Deden we dat niet werden we gestrafd door een slag van haar “toverstaf”.  De queen teste ons al meteen door de warme vochtige handdoekjes op te rollen en tussen haar benen te steken om dan iedereen te beginnen “swaffelen” (zie google voor meer details) degene die het meest verlegen reageerde was het slachtoffer van de avond. Bij ons was dit Kevin, degene met het sikje. Als slachtoffer kreeg hij heel de tijd nogal erotisch gentinte vragen over hentai termen, die hij al dan niet kon beantwoorden tot groot plezier van de anderen van de groep. De ervaring met de Queen laat me een beetje denken aan mijn beeld dat ik heb van SM maar dan in veel lichtere mate.

Tussen de steken en de vragen door moest er ook geconsumeerd worden. Laten we er dus even de kaart bijhalen.

Van Knalblauwe curry tot een dessert geserveerd op een maandverband. Je kan het zo zot niet bedenken of ze hebben het. Zelfs bier geserveerd in een fles dat ze gebruiken in het ziekenhuis voor je kleine boodschap in te doen. De drank was als volgd : 1 plumwine, 2 pintjes, 1 bloody vagina en 1 Bloodtransfusion. We waren dan ook met 5 man.

Over de umeshu en het bier valt niet veel te zeggen maar eens zoveel aandacht schenken we aan de andere twee.

wp-1480604757185.jpg

Om te beginnen de Bloodtransfusion, hiervoor kwam de Queen af met een baxter waar een zak “bloed” aanhing. Via de buizen kon er dan ingeschonken worden. Ook de Bloody Vagina had een speciale manier van drinken maar eerst even een vraagje aan de dames hier.

Als ik zo vrij mag zijn, wat doen jullie in geval van een “bloody vagina” ofwel beter bekend in het nederlands “het maandelijks probleempje”. De meeste onder jullie zullen vermoedelijk antwoorden een tampon/maandverband en verder gaan met het leven en ongetwijfeld veel pijn.

Je ziet het al aankomen, de serveerwijze is in een laboratoriumbeker waar je een tampon moest indrenken om deze dan uit te zuigen. Wat hij dan ook, zoals je kan zien, met plezier deed.

Ook het eten werd geserveerd. En ja het ziet eruit als wat je denkt dat het is.

wp-1480604687222.jpg

Dit kregen we geserveerd met de melding van de Queen dat zij wel geschoren was.

wp-1480604673747.jpg

En bij deze was de commentaar dat die van haar veel groter waren.

Bij het vertrekken moesten we de Queen haar spankingbeurd aan een medegevangene, het was de gelukkige zijn verjaardag en hij kreeg gratis slaag, hard met de platte hand in zijn gezicht (ieder zijn hobby), onderbreken om te vragen of ze op de foto wou.

wp-1480607727487.jpg

De avond in het kort samengevat. Het was een heel unieke ervaring, goed voor één keer maar geen twee, Het personeel viel niet uit zijn/haar rol en de opzet van het concept was dus geslaagd. Ik heb me, vreemd genoeg, beter vermaakt dan in het maid café en we zijn er ook veel goedkoper vanaf gekomen. Ook het feit dat niemand problemen maakte over het feit dat we foto’s trokken,wat wel het geval was in het maid café, is een mooi extraatje. Een aanrader ? Dat valt moeilijk te zeggen, als je het type bent om naar een kattencafé te gaan zou ik dit niet proberen maar zeker wel een uitdaging.

voor meer informatie verwijs ik door naar de site (deels in engels):

http://alcatraz-er.net

Mount Takao (Takao-san)

Het klinkt misschien vreemd voor volgers van mijn blog dat ik voor de tweede keer in drie weken tijd naar Takao-san ga. Zoals ik al zei in een eerder bericht van vrijdag heb ik een paar gasten ontmoed die ook graag hiken. Oorspronkelijk wouden we naar Fuji-san gaan maar het feit dat het seizoen over is en alle routes zijn afgesloten heefd ons tegen gehouden, Al kan ik niet ontkennen dat de transportprijs er niets mee te maken heefd.

Het verschil met de eerste keer Takao-san en deze keer is dat we nu te voet de berg gaan doen. Onze oorspronkelijke groep van 5 is afgezwakt naar twee, Kevin en ik, en het weer was bewolkt. Toch hield het ons niet tegen. De liefde voor de bergen en de nood aan een uitdaging was te groot. En geloof me als ik zeg dat het een uitdaging was.

De voorbereiding

Als voorbereiding op de hike sprak ik nog eens met de famillie, moest ik bergschoenen/wandelschoenen kopen of zijn mijn Clarks die ik normaal draag genoeg. Aangezien, volgens de famillie, heel de weg uit “makkadam”(voor sommige mensen brengt het grappige herinneringen boven, bij mij PTSD uit Schotland) maar zoals eerder gezegd, de nood was hoog. Mijn rugzak geladen met een fles cola en een bento van groenten,rijst en vleeskroketen(een van kip met kaas in en een van rund met BBQ-saus erin), een dikke pull, een dikke leren jas aan en om het af te maken. inderdaad mijn Clarks. We konden eraan beginnen.

Aankomst in Takaosanguchi en de klim

Aangekomen in Takaosanguchi, het dorp aan de voet van de berg, zagen we dat er een evenementje aan de gang was. Een Jazz concertband was aan het spelen en er was zo mogelijk nog meer volk dan de eerste keer dat we gingen. Gelukkig waren de meeste mensen liever lui dan moe en kozen voor de kabellift.

De berg is maar een half uur verwijderd van Chufu wat een hele meevaller is. Eenmaal aangekomen zagen we dat er 6 wandelpaden waren en dus 6 moeilijkheidsgraden. Aangezien de weg toch helemaal uit makkadam was kozen we natuurlijk voor de moeilijkste, er moest toch een klein beetje uitdaging aan zitten ?

De eerste honderd meter waren inderdaad uit makkadam/asvalt maar daar was opeens de scheiding der wegen. 5 wegen liepen verder op makkadam maar de 6de…

Als je de staart van de vliegende eekhoorn streelt brengt dat geluk en leverd het een veilige klim. De vele standbeelden Staan aan het begin van de klim en voor maar 100 yen en een oprechte buiging en wens voor een veilige klim waken ze over jou. Een koopje niet ? Je leven verzekeren voor maar 100 yen. Dus hebben we dat ook gedaan.

Zoals je op de foto’s ziet is de 6de route niet helemaal uit makkadam. Damn you verkeerde informatie. De weg was nog begaanbaar dus kozen we om dit pad te blijven volgen. We waren op dat moment de enigste. Al de andere “hikers” kozen voor het veiligere makadam. Maar dit pad was geweldig! Het was net zoals de wandelingen die ik me kan herinneren uit de alpen van vroeger maar toch net iets anders wegens de vreemde plantengroei. Ik genoot er in ieder geval met volle teugen van. Hoe hoger we gingen, hoe wilder het pad werd. Op een bepaald moment liep het pad zelfs van rots tot rots in een beek, niet zo duidelijk te zien, die minsten 40 cm diep was. Echt geweldig om te doen!

Ook de tempeltjes die her en der in de rotsen waren uitgehouwen gaven een speciale sfeer.

Halverwege de berg aten we onze bento op en tijdens onze pauze ontmoeten we onze eerste medeklimmers. Nat van het zweet met een rode kop van de inspanning, hijgend maar moedig doorzettend groeten ze ons en wandelen verder. Respect voor hen. Onze middagpauze was trouwens ook zalig. In the middle of no where met alleen de geluiden en de geuren van het bos. Gewoonweg geweldig.

Statig zette we onze klim verder en binnen de 5 minuten haalden we de groep in. Nog wat later halen we een tweede groep in. Ik begon me af te vragen of we niet te snel gingen en of we wel boven zouden geraken. zonder al te vermoeid te zijn. Toen we een jonge vrouw wouden inhalen sprak deze ons aan. Of we veel ervaring hadden in de bergen ? In de japanse bergen niet. De vrouw vertelde ons ook dat ze gisteren naar Fuji-san gewees was en verzekerde ons dat we er goed aan gedaan heben om niet te gaan aangezien het de moeite niet was. We lieten de vrouw achter ons en voor we het wisten kwamen we op de top van de berg.De taferelen dat zich daar af spelen waren soms te belachelijk voor woorden.

Een voorbeeld: Een gezin dat van de kabelbaan afkwam, dus 20 meter tot aan de top moest wandelen, waarvan de man aan de top een gasstelletje bovenhaalde en noodles gereed maakte voor de famillie, luid genoeg de opmerking makend dat de klim zwaarder was dan verwacht maar dat hij fier was dat zijn zoontje het helemaal gewondeld had. Een grove leugen aangezien ik ze zelf van de lift heb zien stappen maar wie ben ik om te oordelen/veroordelen.

De afdaling

Aangezien het weer niet al te bijsterend was begonnen we al snel aan de afdeling. Ook hier was de keuze tussen 5 routes waarvan er deze keer 2 zonder makkadam waren. 5 was de technisch moeilijkste maar bij 4 stond er een bordje met slipgevaar. Aangezien ik mijn Clarks aan had, en toch nog een klein beetje gezond verstand had koos ik dan maar optie 5. De moeilijkste route.

Van de afdaling heb ik geen foto’s. Het was gevaarlijk. De weg was zeer stijl en was een slijkpoel. Zelfs Kevin, met goede schoenen en niet onervaren gleed uit. Ik zelf ben drie keer gevallen waarbij ik de derde keer mijn voet omgeslagen heb, mijn evenwicht verloor en me nog net kon vastklampen aan een boom of ik lag in het ravijn met, in het beste geval een paar gebroken botten. Aan het slechtste geval denk ik liever niet. Opeens was ik heel blij dat ik de 100 yen levensverzekering had genomen bij Kami-sama!

Er liep een pad naar de rivier waar ik zoveel mogenlijk slijk van de onderkant van mijn schoeisel weg spoelde om toch zoveel mogenlijk grip te hebben. voeten haak zetten en verder afdalen. Tijd om aan mijn pijn te denken had ik niet. Al mijn concentratie ging uit naar de afdaling.

Opeens hoor ik achter mij Kevin “Merde” roepen. Ik draai me om en ik zag hem vallen. Het was een vreemde ervaring. Net zoals tijdens gevechten als security leek het in slow-motion te gebeuren, ik greep hem vast aan het achterste van zijn jas en liet me vallen als tegengewicht. Dit was de juiste handeling aangezien Kevin anders ook ergens lag te kermen in het ravijn. Toegegeven, de berg was maar 599 meter hoog maar dat ravijn was makkelijk 20 tot 30 meter diep.

We moesten naar beneden. Muisstil was het. Uiterste concentratie waar zet ik mijn voeten waar kan ik steunen hoe moet ik deze trap nemen. De afdaling, die normaal gezien sneller moet gaan dan de klim duurde uiteindelijk 45 minuten langer. Toch waren we nog altijd een 50tal minuten sneller klaar dan de gemiddelde en aangegeven tijd. Dit inclusief rustpauzes. Op het moment dat we beneden waren begon het te regenen, net zoals ik voorspeld had.

Na de klim

We dronken een pint om te vieren dat we hem toch maar gedaan hadden en de doorstane emoties weg te spoelen. De band was nog steeds aan het spelen en doodmoe, vuil maar met een extreem voldaan en goed gevoel ging zat ik op de trein. Ik moest vechten tegen de slaap. In fuchu aangekomen had ik nog het verstand om schoenblink en borstels te kopen. Ik heb inmers maar 1 paar schoenen bij en moet deze morgen aandoen voor school. Ik kwam thuis tegen 6 uur ‘s avonds, het moment van schrijven is 4 uur in de ochtend, klede me uit en viel in slaap. Tegen 9 uur werd ik terug wakker en kwam ik tot de realisatie dat ik ‘s ochtends mijn kleren in de was had gedaan met andere woorden, de vuile jogging dat ik aanhad tijdens de klim was de enigste kledij dat ik over had. Hop naar de droogkast een paar straten verder, in de tussentijd een koffie halen bij de starbucks, en het was geregeld.

Dan moest ik nog beginnen aan mijn schoenen te kuisen. ik heb het getimed. 1 uur en 57 minuten om de twee paar proper te krijgen. Ze zien er nu wel beter uit dan voor de klim dus dat is nog een geluk. Door al deze extra “huishoudelijke” taken en misschien door de koffie ben ik in mijn “overdrive” terechtgekomen wat niet positief is. Voor de mensen dat me niet kennen, de term overdrive gebruik ik als ik zo moe ben dat ik terug actief word. Ik voel dat mijn lichaam op is maar ikzelf heb eveel energie om te slapen. Dit is tevens de reden dat ik nog steeds wakker ben.

Het was een van de leukste dagen en weekends dat ik hier in mijn korte tijd al heb meegemaakt, vol emoties maar een enorm voldaan gevoel. Een aanrader voor iedereen.

Voor de kuis en ze al proberen af te kuisen met water en zakdoekjes dat gereed stonden onderaan Takao-san:

Na de kuis:

Kawagoe

Zaterdag 21/11/2016

Vandaag ben ik met Hisako en de kindjes naar Kawagoe geweest. Kawagoe is een dorpje waar nog veel huisjes en tempels uit de Edo-periode(1603-1868) staan. Het bevind zich ten noord-westen van Tokyo in de Saitama-prefecture. Als laatste informatie kan ik nog meegeven dat het ook wel een “Little Edo” genoemd wordt.

De reis van Fuchu, waar ik verblijf, tot Kawagoe is +- anderhalf uur. Een combinatie van bus en trein. Eenmaal aangekomen loop je het station buiten en is er direct een toeristisch informatie centrum. Dat is zeer handig als je totaal de weg niet weet zoals ik.

De eerste indruk dat ik kreeg was dat dit vooral een Japanse toeristen trekplijster is. Hiermee bedoel ik dat ik, en dit meen ik letterlijk, geen andere toeristen gezien heb buiten de Japanse bevolking zelf. Het word ook nergens vermeld en had het niet in mijn werkboek van school gestaan had ik waarschijnlijk ook niets van het bestaan afgeweten. Maar het is een gemiste kans voor heel veel toeristen.

Eenmaal in het “Historisch” gedeeldte aangekomen wordt je omringd door talloze winkeltjes die zich bevinden in authentieke huizen. Her en der staan er tempels voor allerlei verschillende Kami-sama’s(Goden) Waar je al dan niet moet offeren. Ondanks de toeristische drukte heeft dit stadje/dorpje een heel sereen gevoel dat ik nergens anders gevoeld heb. Het beeld dat ik heb van Kyoto, de spirituele hoofdsad van Japan, kwam daar in miniatuur tot leven. Het grote probleem is dat de sfeer daar zo speciaal is, in positieve zin, dat mijn woordenschat jammergenoeg te beperkt is om het te kunnen beschrijven.

De beste manier om het gevoel te weten te komen is om er zelf heen te gaan. Zoals ik al eerder zei is dit een quasi onbevlekt,door buitenlandse toeristen, stukje van Japan dat je gezien moet hebben als je in Tokyo verblijft en zoveel mogenlijk authentieke cultuur wil meemaken. Aan geinspireerde mensen wil ik wel meegeven dat je een minimum aan Japans moet spreken om er ten volle van te genieten aangezien ze hier, zoals vaak, amper of geen engels spreken.

Beelden zeggen meer dan woorden dus hier een paar foto’s

De beker is gevuld met, als ik het goed begrepen heb, Zoete sake dat warm gedronken wordt. Het ziet er uit als witte kots, vergeef me voor mijn woordkeuze hier, het werd door Hisako beschreven als een uitdaging, maar het is iets dat zeer lekker was en dat je zeker geproefd moet hebben. Ik heb het wel nog nergens anders dan in Kawagoe gezien.


Hisako heefd ook nog wat foto’s doorgestuurd

En we zitten al in de helft

21/11/2016-25/11/2016

Deze week is er weer veel gebeurd,waarvan sommige zaken zelfs de belgische media gehaald hebben. We zullen het belangrijkste al in de inleiding zeggen. ik heb… een verwarming. yeehaa… en zoals jullie weten was dit maar net op tijd 😉

De aardbeving

Dinsdag ochtend, omstreeks 6 uur word ik wakker van een geroep. Het was Hisako dat, en dit ben ik achteraf te weten gekomen, riep dat er een aardbeving was. Een overbodige melding aangezien deze zo krachtig was dat alles in mijn kamer bewoog.  Ik zocht naar mijn lamp en stoot er hard met mijn arm tegen. KRAK…Lamp kapot. Dat moet er ook nog bijkomen. Pas na gevloek realiseerde ik dat Mijn lessenrooster is veranderd en ik moest pas om 12 uur in de les zijn dus heb ik me omgedraaid en terug in slaap gewiegd door de trillingen van moeder aarde. Pas toen ik goed wakker was en de ongeruste berichten las op facebook realiseerde ik dat deze keer de aardbeving nogal stevig geweest moest zijn. Ach ja, volgende keer zal ik er beter op letten zodat ik een duidelijkere beschrijving kan geven.

Woensdag zijn we gaan eten en naar een festivalletje ter ere van de onbekende God geweest zoals beschreven in een eerdere post. Wat ik wel vergeten te zeggen ben was dat ik op de heilige tempelgrond Goddamnit gezegd heb aangezien ik door de koude nogal veel moest hoesten terwijl ik in mijn beste japans met een,zeer mooie, japanse vrouw aan het babbelen was. Kami-sama zal het me niet vergeven hebben en een vloek op mij losgelaten hebben want wat gebeurd er de volgende dag ?

Sneeuw

Jawel, je leest het goed. Voor de eerste keer in, volgens sommige bronnen, 54 jaar dat er in November sneeuw valt. De vloek van Kami-sama. Dankzij de sneeuw,soms kan ik echt zoals een klein kind blij zijn met de kleinste dingen, was ik te laat op het station waardoor ik een latere trein moest nemen. Die trein gaf me minder speling waardoor ik moest lopen op de trappen maar op de trappen lag er sneeuw dus,typisch Joren, glij ik uit en val. Zo komen we dus terug terecht bij de vloek van Kami-sama over de sneeuw. Voor alle duidelijkheid was ik 2 minuten te laat maar met de sneeuw werd dit getolereerd.

Misschien moet ik terug naar Takao-san(zie eerdere post) en de Kami-sama’s om vergeving vragen. Bij deze geef ik toe dat ik op zoek ben naar een excuus om nog eens de bergen in te trekken.

De lamp

Zoals eerder vermeld heb ik tijdens de aardbeving mijn bureaulamp kapot geslaan. Ik durfde het niet te zeggen tegen de famillie dus ben ik eerst secondelijm gaan kopen. Helaas was dit niet stevig genoeg en moest ik naar de winkel voor een nieuwe. Het probleem was dat ik geen winkel wist zijn!

Het logische dat een mens dan doet is het dichtsbijzijnde politiekantoor binnenstappen om de weg te vragen. Dat heb ik ondertussen al zo vaak moeten vragen dat het een beetje standaard geworden is. Drie behulpzame agenten maakten me duidelijk waar de electrowinkel was en Joren ging op weg. De winkel was gigantisch. 4 verdiepingen en 1 verdieping was al even groot als anderhalf voetbalveld, of zo leek het toch. In dit doolhof is het me gelukt een goedkope nachtlamp te vinden, direct de kassa en zelfs een klantenkaart te krijgen/in te vullen. Thuis aangekomen heb ik alles opgebiecht aan de famillie, de nieuwe lamp gegeven en nu is mijn geweten gesust en de vertrouwensrelatie tussen de famillie en mij niet geschaad. eind goed, al goed zeggen ze wel eens.

Om af te sluiten nog dit.

the international day + yakiniku party

Vandaag was het International day bij ons op school. Kort samengevat is het als volgt: Alle studenten van hetzelfde land, of als de groep te klein is van buurlanden, stellen hun land voor aan Japanse gasten die de school bezoeken. De beste stand krijgt een prijs. Wij, als fiere belgen( en een luxemburger) hadden natuurlijk de beste stand. Onze stand had een bierproeverij, chocolade, speculoos en cuberdons of neuzekes zelfs een powerpoint en een quiz. Dit terwijl de andere groepen alleen maar een poster hadden of sommige landen ook een kleine degustatie.

Wat ik moe vermelden is dat ik tijdens de middagpauze de veilige schoolgronden verlaten heb voor Shibuya en meer bepaald een klein kraampje ergens in de achterbuurten van Shibuya. Daar verkochten ze inmers, volgens tripadvisor een must, Melonpan met vanille ijs Of in het nederlands gezegd, meloenbrood met vanilleijs in. Een niet te betwisten lekkernij maar zoet… zoet dat het bijna niet te doen was maar o zo lekker.

wp-1480079180429.jpgwp-1480079104812.jpg

EN DEZE WINKELNAAM VOND IK OP DE TERUGWEG NAAR SCHOOL

wp-1480079061210.jpg

Terug met hernieuwde energie op school aangekomen konden we er in vliegen en ons standje van het belgenlandje kreeg meer en meer aandacht en populariteit. Aangezien we pas volgende week de uitslag weten van de wedstrijd kan ik deze nog niet zeggen maar we maken een zeer goede kans.


Om de dag af te sluiten zjn we met 10 man naar een yakiniku party geweest. Terug een misleidende naam aangezien het iets was als een Shabu Shabu party van vorige week alleen met yakiniku. Yakiniku is vlees dat je zelf bakt op een mini indoor BBQ. Terug all you can eat en een gezellige babbel waarbij ik twee bergenliefhebbers heb gevonden. Samen willen we fujisan beklimmen maar volgens de officiele site kunnen we alleen van het 5de station naar het 6de. Een wandeling van 10 minuten. +-100€ aan transportkosten en 6 uur onderweg voor 10 minuten te wandelen leek ons een beetje teveel van het goede waarop onze japanse begeleider Takao-san voorstelde. Maar deze keer vanaf 0 wandelen en niet de lift nemen en als we een mooie maar uitdagende route willen dan kiezen we gewoon de moeilijkste piste. Zodoende ga ik dus zondag terug naar Takao-san om hem te bedwingen en vergevig af te smeken bij Kami-sama voor mijn uitspraak op de tempelgrond. Nu ik de vloek ervaren heb moet ik de Kami-sama’s toch iets serieuzer nemen…

wp-1480079312385.jpg

Het uitzicht vandaag vanaf de lounge op school. Jawel, dat wit geval is Fuji-san +- 98 kilometer verwijderd van mijn locatie volgens google maps (al berekent hij dat wel met de trein en niet vogelvlucht) Geeft dit je nu geen zin om er gewoon naartoe te gaan en hem te beklimmen ?

Festival voor de onbekende God

woensdag 21/11/2016

Vandaag was het de japanse equivalent van het feest van de arbeid. Concreet wil dit zeggen dat de school niet open was. De famillie was er ook niet maar er lag een briefje dat we om 18 uur aan het station moesten staan.

Om 18:01 kwamen we aan aan het station en Hisako was al bezig een bericht te typen om te vragen waar we bleven. De familie trakteerde ons op Donburi, vlees en groenten op rijst gelegd, en het was heerlijk. Tijdens de maaltijd legde ze ons uit dat er vanavond een tempel open ging en een festival gehouden werd. We moesten zeker gaan. Welke God? Dat wist ze niet.

Eerlijk gezegd wou ik dat altijd al eens meemaken. In de anime’s en manga’s lijkt het altijd dolle pret. En het moet gezegd worden. Het uitzicht en de kraampjes waren bijna exact hetzelfde als in de anime. Alleen het schieten en fish scooping, waarbij je met een dun zeefje/netje een vis moet proberen te vangen ontbraken. Maar dat kon de pret niet bederven. Ik heb bijna alles gegeten, of op zijn minst geproefd en ik was van plan om een masker te kopen maar de prijs was iets te hoog naar mijn zin.

Er werd ook een toneel gespeeld waarin de uitleg gedaan werd over de God,of ik vermoed dit toch.

Het opvalendste was dat we, en dan bedoel ik mezelf aangezien Jhonny geen woord zei, aan zeker 10 mensen gevraagd hebben welke God er eigenlijk vereerd werd en dat niemand zijn naam wist maar iedereen was wel rotsvast overtuigd dat hij een zeer belangrijke en voorname God was.

Kort samengevat, Ik heb me letterlijk rotgeamuseerd op het festival, een nieuwe God zonder naam vereerd met 100 yen en veel gegeten.